5. 2 yaşımda it hücumu nəticəsində yaranan və bu yaşıma qədər məni draznit edən nitq qüsuru. məktəbdə müəllim sıra ilə dərs soruşmağa başlayanda, jurnaldakı son uşaq belə olsan, ilk uşaq löhvəyə çıxan andan ürəyinin guppultusu və həyəcanın pik nöqtəyə çatdığını ancaq kəkələyən insanlar bilər. adətən tanımadığın çevrədə olarkən, səndə qaynayıb qarışmaq istəyirsən, lap o mövzuda sən ordakıların hamısından çox bilirsən amma danışanda hansısa söz ağzından "gülməli" çıxır. ətrafındakılar pis olmayasan deyə bunu büruzə vermirlər amma altdan-altdan gülümsəməkləridə sənin gözündən yayınmır. özüm bu yolu keçmişəm deyə hardasa məsələn hansısa tədbirdə və yaxud eventdə kəkələyən adam görəndə (əksər hallarda uşaqları görəndə) maksimum onunla özüm ünsiyyət qurmağa çalışıram ki sıxılmasın və s. dəfələrlədə olub ki kəkələnməyinə görə zorbalıq görən hansısa adamın müdafiəsinə qalxmışam.
nəfəs idmanları ilə və s. düzələcəyini deyirlər. boş şeydir, şəxsən mən inanmıram. ölənə qədər mənimlə gedəcək kəkələmə.